Anlamak bu kadar mı zordur bir insanı?Kolay mı gözlerdeki sevgiyi öfkeye,nefrete çevirmekKüçüktüm bir zamanlarKötülük nedir bilmezdimMasum çocukça oyunlar oynardımÇok küçüktümBen çocuk oyunları oynardımAma hiç çocuk olmadımAcıyla olgunlaşırmış insan Ben kendimi bildim bileli hep olgunlaştımAma hala devam etmiyorumNeden mi?Masumluğumu kaybettimGözlerimdeki sevgiyi çaldılarArtık masumiyet bakiri değilimAlın sizin olsun hepsiBağışlıyorum onları sizeMasum bakışlarımı saf düşüncelerimiÇoktan dağıttım hepsiniÇöl ortasında susuz kalmış gibiydinizKarşınıza çıkan bir çocugun suyunu çalıyor gibiİzledim…Bakın artık bende büyüdümAma hala sizden birisi değilimSaf kötülüğü saf iyiliği hediye ettiniz banaİyilik zaten hep vardı ama siz onu saklamamı sağladınızÖfkenin nefretin tohumlarını attınızO küçük saf çocuğa…Suladım onları büyüttümAma tek başıma değilHer şey sizin katkılarınızla…Arada birkaç iyi insanOnlarda kendi hayatlarının kaygısına düşmüş.Bir dünya kurdumİçinde o küçük çocugu saklıyorumAnahtarıysa bende değilBir gün açılır mı diye merak da etmiyorumMadalyonun iki yüzüyüm benDiğer yüzüm kayboldu
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder