Beni Çağırıyor Karanlık

Önümde beyaz bir sayfaİçimde kömürleşmiş bir benlikNe zaman üstünü örtüpGizlemeye çalışsamHep üste çıktıKararmışım bir kereİflah olmam der gibiVe işte yine beyaz bir sayfaYine kömürleşmiş benliğimBen : kapatacağım, atacağım bu siyahlığı… dedikçeO benimle savaştıBir bedende iki düşman oldukBenimki küçük sevinçlerUfak galibiyetlerOnunki derine inen sarsıntılarBen tokat attımOysa her seferinde yerin dibine gömdü beniİtiraz edecekde halim kalmadıHer seferinde kalktım da ayağaGidişinle kesti ayaklarımıEn çok vurandaAldırmayışın olduAyağa kalkamamama üzülmedimdeSende bir hiç olmakDüşündürdü kalksam ne olacak?Kesilmiş nasıl olsa ayaklarımİyileşsede ne için kalkacağım?Bir daha düşmek için mi?Beni de kendine çağırıyor karanlık‘’gel’’diyor‘’her kalktığında yeniden düşeceğineBir kere kalk,bana gelParçalara ayır kendiniKalmasın sende hiçbir parçanBana ver hepsiniBende sana karanlığı vereyimDüşünecek hiçbir şeyin kalmasınDüşme bir dahaBana gel…Kalkmak yokDüşmek yokHiçbir şey yokBenliğin yok…